Thuiskomen in je werk: neem jezelf mee!

Kampvuur gesprek- dialoog

Thuiskomen in je werk: neem jezelf mee!

Toscane. Hier duurt de zomer tot in oktober. In een oud landhuis brengt het thema transformationeel leiderschap 35 mensen uit alle windstreken gedurende 5 dagen bijeen. Sommige bijeenkomsten maken een blijvende indruk en dit was er zeker zo één…

Kennismaken

De kennismaking zette meteen de toon. Wat was die ánders! Geen geijkte (of: gelikte) frasen over onze rol, organisatie of expertise. Voorafgaand was er geen deelnemerslijst met namen, rollen en korte cv’s.  Ook in het voorstelrondje ter plekke schitterde dit alles door afwezigheid. Even leek het dat we zelfs geen naambordjes kregen; ik was stiekem opgelucht toen dat wel zo bleek.

Met alles wat je in huis hebt

Wel werd ons meteen gevraag wat onze persoonlijke missie eigenlijk was? Sommigen spraken daarover vol vuur, anderen hoorden die vraag voor het eerst. Het was de aftrap van een herhaalde aanmoedigen om onszelf te laten zien. Met álles wat we in huis hadden. Dus niet alleen individuele kwaliteiten, maar ook schaduwkanten, onwetendheid en grillen waren welkom.

We voelden ons in een mum van tijd een groep en kwamen in een stroomversnelling van verbinding en creativiteit. Daarin gaven betekenis aan het soort lastige onderwerpen, dat normaal gesproken onuitgesproken blijft. Er werd uit comfortzones gestapt, gelachen en gehuild. De groep liep over van levendigheid.

Weer aan het werk

Aan het einde van de week maakten we ons op om naar huis te gaan. Logistieke puzzels werden gelegd en taxi’s besteld. En ineens was ‘ie daar… De vraag: ‘Maar hey, wat doe je eigenlijk?’ Soms ging er een verontschuldiging aan vooraf. Bijvoorbeeld iets in de trant van: ‘Sorry dat ik zo’n oppervlakkige vraag stel’. We lachten erom. Want kennelijk was het een taboe geworden was om daarnaar te vragen.

Professioneel of potentieel

Vaak is het andersom. Eerst de professionele pitch en pas als je langer samenwerkt laat je elkaar (misschien) de mens zien die daar achter zit. Dat is nu eenmaal hoe het gaat, je bent een professional toch?! Maar de snelheid waarmee deze groep individuen zich verbond en een diep ontwikkelproces indook, geeft wel te denken. Want wat laten we eigenlijk liggen door ‘professionele’ informatie zo prominent een podium te geven? Niet alleen in termen van samenwerking en plezier, maar ook als het gaat om innovatie, oplossend- en leervermogen.

Er is veel geschreven over de positieve effecten van wat men soms ook heelheid in organisaties noemt. Je leest er bijvoorbeeld dat ruimte voor eigenheid -inclusief de rafelrandjes- leidt tot meer welzijn van werknemers én een beter organisatieresultaat. Psychologische veiligheid, vertrouwen en nieuwsgierigheid zijn cruciale voorwaarden om dat potentieel tot leven te brengen.

De juiste toon

Maar als een geijkte kennismaking je niet zomaar naar dat niveau brengt, wat dan wel? In deze bijeenkomst werd de toon gezet met een gedicht van Ursula LeGuin. Elena Gramatikovska, een van de facilitators droeg het met hart en ziel voor, toen de groep juist onwennig plaats had genomen en aftastende blikken door de zaal gleden. De woorden stonden niet op zichzelf, maar drukte de diep gevoelde intentie van de initiatiefnemers van het programma uit.

Initiation Song  from the Finders Lodge
Please bring strange things.
Please come bringing new things.
Let very old things come into your hands.
Let what you do not know come into your eyes.
Let desert sand harden your feet.
Let the arch of your feet be the mountains.
Let the paths of your fingertips be your maps
and the ways you go be the lines on your palms.
Let there be deep snow in your inbreathing
and your outbreath be the shining of ice.
May your mouth contain the shapes of strange words.
May you smell food cooking you have not eaten.
May the spring of a foreign river be your navel.
May your soul be at home where there are no houses.
Walk carefully, well loved one,
walk mindfully, well loved one,
walk fearlessly, well loved one.
Return with us, return to us,
be always coming home.
Best practices

Professionele pitches aan onze vergadertafels dan maar radicaal vervangen door een gedicht? Nou nee. Maar ik daag je wel uit om na te denken hoe je in deze geest kunt starten aan de opgaven waaraan je met anderen werkt. Welke uitnodiging doe jij om vanuit authenticiteit een avontuur aan te gaan? Welke woorden wekken in jouw context het menselijk potentieel tot leven? En misschien belangrijker nog: wat vraagt het van jouzelf om alles wat je in huis hebt mee te nemen in je werk? Laat je me weten wat wel en niet werkt?

Meer inspiratie? Kijk bijvoorbeeld bij schrijvers als Laloux (Reinventing Organizations) of bij Keagan & Lahey (An Everyone Culture). En ook dit blog over authenticiteit op de werk.

Delen

Deze website maakt gebruik van cookies om je een zo goed mogelijke gebruikerservaring te geven.
Ga hiermee akkoord door op accepteren te klikken.